Ne kadar uzağa gitsemde gittiğim her yerde benimlesin diyordu şarkı ve Hoşçakal diye devam ediyordu....Ne kadar da tanıdık gelmişti bana bu dizeler...Kendi hoçakallarımı düşündüm ve farkettim ben aslında hiç "HOŞÇAKAL" demedim! Çaresizce kabullendiklerim oldu elbet, kader dedim ve yoluma devam ettim; ama içimde bir yerlerde hala izlerini ve oldukları gibi onları taşırım...Oysa denize bırakmak isterdim onları; onlara ait bir nesne olsa, atmamış olsaydım ve deniz kenarına gidip usulca bıraksaydım onları....Adına da hoşaçakal töreni deseydim! Ve o gün orada dalgalarla kaybolup gitselerdi; öylece durmasalardı içimde!
2 comments:
Onlara ait ne varsa denize atabilirsin ama içindekileri söküp atabilir misin? Koca bir hayır :)
Her zaman var olacaklar ama her zaman aynı kalmayacaklar...
İsim değişikliğine gidilmiş, ışık oyunları olmuş blogta ;)
Umit,
Evet aynı kalmayacaklar...Ama hiç kalmasalar diyorum bazen! Mümkün olmadığını bile bile :)
Evet bloğumun ismini değiştirdim, her an yeniden değiştirebilirim...
Post a Comment