Ne güzel söylemiş Özdemir Asaf..."Benim söylemek için çırpındığım gecelerde siz yoktunuz!" Var olmasını çok istediğiniz anda yanınızda olmayan insanlar ya da tam tersi günlerce söylemek istediklerinizi biriktirip karşınıza geçtiklerinde hiç bir şey söyleyemediğiniz anlar...Öyle geceler ve günler yaşarki insan sadece kendine anlatabilir, kendi içinde birikenleri yine sadece kendi içinde toplayabilir! Boşadır çırpınışlar aslında, çünkü kendi acısını ve kendi yaralarını yalnızca kendi sarabilir insan...Belki de ondandır; söylemek için çırpınılan gecelerde yok oluşları O insanların...Evet öyle geceleri bende yaşadım; o can acıtan gecelerde ben de yalnızdım, ama öyle şeyler öğretti ki o yalnızlık; toplamı benim hayatım!
2 comments:
insanın içinde sürekli kavga eden 2 insan var...bu kavgalar tıpkı hayatın gerçeğinde olduğu gibi tanımanı sağlarya karşındaki insanı..işte bu kendiyle başbaşa kalışlar kavgalar da kendisini öğretiyor insana sanırım...çok güzel yazmışsın figen...kısa ve öz..
Evet en çok kendimizle başbaşa kalışlarımız öğretiyor bize hayatı...İlknurcum bu arada beni mimlediğini biliyorum, en kısa zamanda mimi yerine getireceğim :)
Post a Comment