Ah akşamlar dedi içini çekerek baktığı şehrin ışıklarına...Neydi onu böylesine hüzünlendiren? Güneşin batmış olması mı? Yoksa şehrin ışıklı yaşantısında payına düşen sade karanlık mı? Belki de pencerelerdi onu hüzünlendiren, her bir pencerede bir aile hayali, oysa ki o yalnızdı...Belki de şehrin parıltısında kaybolmuş yıldızlardı hüznünün sebebi, öylesine uzaktılar ki...Düşündü soğuk havayı içine çekerken; belkide hepsi dedi. O pencereden her akşam o kadar çok baktı ki, o pencerede o kadar çok bekledi ki...Sahi neden beklerdi insan? Beklemese daha mutlu olmaz mı...Belkide hayatta her şey yalnızlıktandı...Şarkıda ki gibi "sorma neden, niçin; HERŞEY YALNIZLIKTAN"...figen