Gitmek...

Öyle anlar vardır ki, insan öylece bırakıp gitmek ister.
Ona kendini hatırlatan her şeyden; sevdiklerinden, menekşesinden, sokağa açılan penceresinden, her kapıyı açışında onu karşılayan yalnızlıktan, birbirine benzeyen sabahlardan ve hiç değişmeyen akşamlardan, çocukluğundan, gençliğinden, aşklarından, aşk sandıklarından, sevdiği şarkılardan, aynalardan, yarından.......ve daha bir çok şeyden...
Neden hep hayat çekilmez olduğunda gitmek isteriz? Belkide biz gitmek için hep çok geç kalıyoruz...
Hem gitsek ne değişir ki; bir şarkı, bir çocuk, bir bakış, bir gülüş, bir başka sokak, aynı yalnızlık; insan kendinden kaçamazki...
Ben hep gitmek isterim; ama hiç GİTMEDİM, GİDEMEDİM!