Sizede oldu mu bilmiyorum; çoğu zaman beynimizin oyununa geliyoruz. Aslında gerçekte var olmayan şeyleri beynimiz öyle bir kurguluyor ki biz o öyleymiş gibi görmeye başlıyoruz! Çoğu zamanda suçlu olan sadece beynimiz değil duygularımız da, gerçeklerle yüzleşemediğimiz için görmek istediğimiz gibi düşlemek işimize geliyor, duygusal olarak huzur buluyoruz! Nitekim kurbağaları prens gibi yüceltip, ilk öpücük sonrası koca bir hüsrana bürünüvermek çoğu kadının yaşadığı bir deneyim; aaaa prens değilmiş! Ayrıca bu konuyla ilgili klasik bir cümle: "sen çok değiştin eskiden böyle değildin" acaba eskiden de öyleydi de biz mi görmek istemedik ya da işimize geldiği gibi mi gördük? Hayatımızdaki kişileri oldukları gibi kabul edemeyip, onlara beynimizde farklı anlamlar yükleyip yani görmek istediğimiz gibi gördüğümüzde sonuç çoğu zaman büyük bir hayal kırıklığı....
