Küçükken ya canımızın acıdığını, ya karnımızın aç olduğunu ya da şefkat ve ilgi istediğimizi anlatmanın yoluydu ağlamak! Sonra biraz daha büyüdük düştüğümüz de "sus ağlama, kocaman kız oldun" dediler. Öğrendik ki büyük kızlar ağlamaz! Sonra daha da büyüdük, ayrıldık koşulsuz sevgi kaynağından, her canımız yandığında yaralarımızı koşulsuz saran insanlardan....Ve farklılaştı ağlama nedenlerimiz...Artık düşünce ağlamıyorduk, daha başka, gözle görülemeyen yaralarımızdı ağlama sebebimiz. Öyle zaamanlar geldi ki o yaralarla büyüyüp artık ağlayamaz olduk!
2 comments:
Büyüdükçe gözle görülmeyen yaralar daha çok ağlatıyor insanı. Yaraların gözyaşlarını kurutmasına izin verme...
umit
Büyüdükçe çocukluktaki gibi değilde daha derinden ve daha sessiz ağlıyoruz, bunun adına da olgunluk diyoruz; içimizdeki çocuğa inat :)
Post a Comment