Aramızda kalsın...

Ne zaman hayal kurmak için gözlerimi kapasam, kendimi yemyeşil bir doğada koşarken hayal ediyorum...Üzerimde bembeyaz bir elbise, sanki dünyanın en güzel elbisesi...Saçlarım elbisemden daha güzel. Açıyorum kollarımı, sonuna kadar, sanki çocuğunu kucaklamaya hazır bir anne gibi...Boşluğu, rüzgarı, bulutları, güneşi kucaklar gibi...Kollarım açık dönüyorum olduğum yerde; hissediyorum rüzgarı, güneşi, bulutları.



Sonra takılıyorum bir kelebeğin peşine, öyle büyüleci ki güzelliği her defasında bir kez daha hayran oluyorum ona :) Sonra onun peşinde koşturuyorum çıplak ayaklarımla...


Önce kıpkırmızı gelinciklerle bezeli rüya gibi bir tarla, hemen arkasında o çok sevdiğim papatyalarla bezeli tarla. Sonra yorgun düşüyorum, atıyorum kendimi papatyaların arasına, öylece uyuyorum orada... Sonra yüzüme vuran yağmur damlalarıyla uyanıyorum, birden nasıl oluyorsa kelebek düşüyor aklıma...Ama o da ne papatyalar arasında kaybolmuş kelebeğim
:( Sonra tekrar başlıyorum onu aramaya......

veee tabiki gülümseyerek açıyorum gözlerimi, bir kelebeğin peşinden koşturmuşta olsam, o kadar iyi geliyor ki. Sanırım unuttuğumuz en önemli şeylerden biri HAYAL KURMAK... :)