Hızlı hızlı atarken adımlarımı, arkamdan koşarak gelişini görmemişim...Yıllar sonra adımı senin sesinden duyunca tanıyamamış olmak sesini, bir bilsen öylesine acıttı ki içimi...Nerden bileceksin ki, hem canımın acıdığını bilmiş olsan bencilce koşarmısın yıllar sonra ardımdan? Söylesene nedir yıllar sonra istediğin benden? Sen değil miydin giden? Sevmek vazgeçmekse eğer bir defa vazgeçince asla dönmemelisin geriye...Bırak kalan sarsın yaralarını...Hem ben çoktan sardım yaralarımı, ödedim arkanda bıraktığın manevi borçlarını....Canımı acıtan sana bakınca öncenden delice atan kalbimin, artık bir yabancıya bakar gibi suskun kalışı; bıraktığın ağır yükler kalbimin kanatlarını çoktan kırdı...Sen kırık bir kanat tek başına nasıl sarılır bilir misin; bir de o kanadı çok sevdiğin bir insan kırmışsa? Bilsen koşarmısın ısrarla sesimi duymak, yüzümü görmek için ardımdan...Bırak geçmişimdeki gibi kal, bırak geçmişteki gibi kalayım...Yüzümdeki izlerde arama kendini, sen gideli yüzümdeki çizgiler bile değişti...
3 comments:
ne güzelde söylemişsin...geride bıraktıklarımız ne kadar uzak geliyor dönüp baktığımızada arkamıza...ama o günlere döndüğümüzde unutmak ne zor gelmişti, geliyordu..geçti ama ii bayramlar.
Zühalcim,
Sanki hiç uzak olmayacak gibilerdi...Evet geçti:)
yasananlar insanları olgunlatırınca Allah 'yaz' diyor ve insan dokturuyor sanırım. yazdıkların cok guzel.tebrikler...eskilerde kalan kotu anıların unutulması,hic hatirlanmaması, yerlerini guzel anılara bırakması dilegiyle...
Post a Comment